Paard aan huis

,

Van wens naar werkelijkheid

Het is zaterdagochtend. Starend in de buitenhaard en kijkend over het land waar nu drie paardjes staan, besef ik me dat er heel wat vooraf is gegaan aan dit plaatje. Ik denk aan het boek ‘De Creatiespiraal, de natuurlijke weg van wens naar werkelijkheid’ van Marinus Knoope. Ik heb het al een tijd in huis en meerdere keren gelezen. Om te komen waar ik nu naar kijk, klopt precies met de weg zoals deze bevlogen auteur beschrijft.

Verbeeldingskracht

Wensen had ik als klein meisje al. Bladerend in De Ponyclub, fantaseerde ik dat ik, net zoals de paardenmeisjes in een van de stripverhalen, ook een pony had. In verbeelden was ik toen ook al goed, dus zag ik het al helemaal voor me. Er volgden dan ook vele verzorgpony’s.

De weg van creëren

Eenmaal volwassen had ik nog vele andere wensen en de manifestatie in de werkelijkheid volgde altijd de weg van de ‘creatiespiraal’. De ene wens werd wat sneller werkelijk dan de andere, maar kwamen altijd uit als ik er maar in bleef geloven, bleef volharden bij tegenslagen, kon ontvangen en dankbaarheid voelde als de manifestatie van de wens dan eindelijk plaats vond.

Paard aan huis

Zo ging het ook met de wens van pony Charlie aan huis. Vele vision boards volgden met Charlie in beeld en bleef stug geloven dat er een moment zou komen waarin ik hem iedere dag om me heen zou hebben. Eenmaal geuit naar de mensen om me heen was er geen weg meer terug. Maar de huizen waar we woonden hadden niet voldoende grond om een paard op te houden. Bovendien bood de omgeving onvoldoende uitrijmogelijkheden om niet direct verveeld te raken na een paar buitenritten. Verder onderzoeken dus waar die plek zich dan wel bevond.

Volharden

Mei vorig jaar vonden we dan eindelijk dé plek. Het plannen kon beginnen, want er zijn nogal wat stappen te nemen voor een paard aan huis. Vele beslissingen volgden over het soort inloopstal, omheining, plaats van de mesthoop en een paardje voor erbij. Het handelen bleef echter uit, omdat ik maar niet kon beslissen wie dit dan allemaal moest maken en hoe en bij wie ik dit moest regelen. Om nog maar niet over de kosten te spreken. Ik merkte dat het af en toe ook goed was om niets te doen, omdat de oplossing dan als vanzelf voorbijkwam. Toch kreeg ik van de mensen om me heen een duwtje in de rug om te blijven volharden en het niet op te geven als ik het overzicht even helemaal kwijt was.

Ontspannen

Eindelijk werd dan vandaag die lang gekoesterde wens werkelijkheid. Charlie komt om half 10 aan met de paardenkoerier. De werkelijkheid is nog niet meteen volgens ‘het plaatje’ omdat de stress van het transport Charlie even te veel is, maar na een week lopen we ontspannen op de hei te wandelen is het plaatje compleet.

Vergelijkbare onderwerpen